Ο Μάρκο Ρούμπιο, υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, είναι ανεπιθύμητος!
Έρχεται για να συμφωνήσει με την κυβέρνηση, με τη στήριξη των υπόλοιπων ΝΑΤΟϊκών κομμάτων, τη μονιμοποίηση των βάσεων στη χώρα μας και την ακόμα βαθύτερη εμπλοκή στους πολέμους.
Μια εμπλοκή που εκθέτει τον λαό και τη νεολαία σε όλο και μεγαλύτερους κινδύνους, την ώρα που η φωτιά του πολέμου ανάβει σε κάθε γωνιά του πλανήτη και τα μέτωπα από την Ουκρανία μέχρι τα Στενά του Ορμούζ τείνουν να ενοποιηθούν, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τους λαούς.
Δεν είναι «θωράκιση» της χώρας να τη μπλέκεις βαθύτερα στους περιφερειακούς και παγκόσμιους ανταγωνισμούς και στις πολεμικές συγκρούσεις.
«Θωράκιση» μάς έλεγαν ότι ήταν και οι συμμαχίες με καθεστώτα όπως της Σαουδικής Αραβίας, όπου έχει σταλεί ελληνική δύναμη και συμμετέχει σε πολεμικές επιχειρήσεις. Τώρα που υπογράφηκε η συμφωνία Τουρκίας–Σαουδικής Αραβίας–Πακιστάν, συγκροτώντας το «σουνιτικό ΝΑΤΟ», τρέχουν και δεν φτάνουν.
«Θωράκιση» ήταν, υποτίθεται, η αμερικανοΝΑΤΟϊκή πολιτική των «ήρεμων νερών». Όπως είχε προειδοποιήσει το ΚΚΕ, η κυβέρνηση Ερντογάν την αξιοποίησε για να αναβαθμίσει τις απαράδεκτες διεκδικήσεις σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, που τώρα ξεδιπλώνονται. Και αφού τα «ήρεμα νερά» αποδείχθηκαν μύθος και ο Μητσοτάκης διαπίστωσε ότι «οι θάλασσες είναι λίγο ταραγμένες», το νέο αφήγημα είναι πως η εδαφική ακεραιότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα κατοχυρώνονται από τη στρατηγική συμμαχία με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ. Το ίδιο κράτος που τον Αύγουστο βρέθηκε μια ανάσα από πολεμική συμπλοκή με την Τουρκία στη Συρία.
«Θωράκιση» ήταν, υποτίθεται, και η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, η ύπαρξη των αμερικανικών βάσεων, που ο Μάρκο Ρούμπιο έρχεται να επεκτείνει. Πριν από λίγο καιρό, όμως, η κυβέρνηση μετακινούσε πανάκριβα εξοπλιστικά συστήματα από τα νησιά για να προστατεύσει αυτές τις βάσεις, που έχουν γίνει επίσημα στόχοι αντιποίνων. Δεν κρύβεται πια ότι οι αμφισβητήσεις και οι διεκδικήσεις της κυβέρνησης Ερντογάν έχουν τις «πλάτες» των «ισχυρών ΝΑΤΟϊκών συμμάχων», που βλέπουν στην Τουρκία σημαντικό οικονομικό και στρατιωτικό εταίρο.
Καμία θωράκιση δεν προσφέρουν στον λαό οι συμμαχίες και οι συμφωνίες τους. Τον αφήνουν αθωράκιστο απέναντι στην επιθετική πολιτική της κυβέρνησης για τα κέρδη των ομίλων, που βαφτίζονται «εθνικά συμφέροντα»
Τις επιπτώσεις αυτής της εμπλοκής ζει όλο και πιο έντονα η εργατική-λαϊκή οικογένεια. Όσο κι αν ο Μητσοτάκης, οι υπουργοί και οι κυβερνητικοί βουλευτές παρουσιάζουν την ακρίβεια σαν φυσικό φαινόμενο και εμφανίζονται άμοιροι ευθυνών, η πραγματικότητα είναι άλλη.
---Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει η αποστολή πολεμικού υλικού, φρεγατών, πυραύλων Patriot και άλλων δυνάμεων. Η παραχώρηση βάσεων ως ΝΑΤΟϊκών ορμητηρίων για τη συνέχιση των πολέμων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, προς όφελος της ελληνικής αστικής τάξης. Πώς γίνεται να είναι άμοιροι ευθυνών, όταν ένα χτύπημα σε ενεργειακή υποδομή ή δεξαμενόπλοιο φέρνει νέες αυξήσεις στις τιμές;
---Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει ο ρόλος σημαιοφόρου που ανέλαβε η κυβέρνηση στον ενεργειακό πόλεμο για την επικράτηση των ΗΠΑ. Πανηγυρίζει για τη μετατροπή της χώρας σε «κόμβο» και «πύλη εισόδου» του πανάκριβου αμερικανικού LNG, ενώ με τη συμμετοχή στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας έχει κοπεί το πολύ φθηνότερο ρωσικό φυσικό αέριο. Και πάλι το μάρμαρο το πληρώνουμε εμείς.
Το ποιος κερδίζει από αυτές τις μπίζνες το «μαρτυρούν» και μόνοι τους. Γνωστή εφημερίδα των ΗΠΑ αποκάλυψε ότι η πρέσβης τους, αγκαζέ με λομπίστα μεγάλης κατασκευαστικής εταιρείας που επενδύει στην ενέργεια, περιόδευε στα Βαλκάνια για να κλείσει συμφωνίες. Κι όπου δυσκολεύονταν, όπως στη Ρουμανία, έβαζαν τον κόσμο να ψηφίζει μέχρι να βγει η κυβέρνηση της αρεσκείας τους. Μας είπαν, μάλιστα, ότι αν χρειαστεί μπορούν να το κάνουν και εδώ. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται αναγκαίο: με την εμφάνιση της κ. Γκιλφόιλ στην Αθήνα, όλοι έσπευσαν να καταθέσουν διαπιστευτήρια. Από την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ και τον Τσίπρα μέχρι τον «πολύ αντισυστημικό» Βελόπουλο και εκπρόσωπο του κόμματος Καρυστιανού.
---Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει η πολιτική της «πράσινης μετάβασης», της «απελευθέρωσης», του Χρηματιστηρίου Ενέργειας, του εμπορίου ρύπων και του προσανατολισμού στις εξαγωγές. Ένας σχεδιασμός με κριτήριο το κέρδος και όχι τις λαϊκές ανάγκες, που έκλεισε λιγνιτωρυχεία και σύγχρονες μονάδες ενέργειας, ανατίναξε μηχανήματα εκσκαφής και εκτίναξε το κόστος για τον λαό. Που «αυτοματοποίησε» τις ανατιμήσεις για να θωρακίζει τα κέρδη μιας χούφτας ομίλων.
---Ξεχωριστό μερίδιο ευθύνης έχει η φορολεηλασία της κυβέρνησης και του εχθρικού για τον λαό κράτους, με τους υπέρογκους έμμεσους φόρους: τον ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης και τους Ειδικούς Φόρους Κατανάλωσης σε καύσιμα και ενέργεια. Από αυτούς και από την ακρίβεια που τους εκτοξεύει προκύπτουν σε μεγάλο βαθμό τα θηριώδη υπερπλεονάσματα για τα οποία πανηγυρίζουν.
Όλοι μαζί ψήφισαν την ευρωπαϊκή οδηγία που μονιμοποιεί τους Ειδικούς Φόρους, τα δημοσιονομικά δεσμά της ΕΕ και τις οροφές δαπανών. Τώρα κλαίγονται για το «αν» και το «πόσο» τους αφήνει η ΕΕ να μειώσουν τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης. Επιδίδονται σε νέες ψιχουλομαχίες, με την κοστολόγηση πάντα μέσα στους σφιχτούς κορσέδες της ΕΕ και με κριτήριο τα κέρδη του κεφαλαίου.
Αυτό που χρειάζεται εδώ και τώρα είναι:
• Κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ στα καύσιμα και στο ρεύμα.
• Ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, με πραγματική επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, του 13ου και του 14ου μισθού, της 13ης και της 14ης σύνταξης.
• Πλαφόν στην τιμή των καυσίμων και στα κέρδη των ενεργειακών ομίλων και των διυλιστηρίων, που μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2026 αυξήθηκαν από 200% έως 400%.
• Αξιοποίηση των λιγνιτικών μονάδων, όπως της «Πτολεμαΐδας 5» και του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, και κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας. Σε σύγκρουση με την πολιτική της ΕΕ για την «πράσινη» ανάπτυξη και το εμπόριο ρύπων, που αυξάνουν τεχνητά το κόστος της λιγνιτικής ηλεκτροπαραγωγής.
• Διακοπή των κυρώσεων και του εμπάργκο στην εισαγωγή φθηνότερου ρωσικού φυσικού αερίου, σε σύγκρουση με τις κατευθύνσεις της ΕΕ.
Η ελπίδα βρίσκεται στην κοινή ανακοίνωση-κάλεσμα του ΚΚΕ και του ΚΚ Τουρκίας, που καταδικάζουν τις παραβιάσεις συνόρων, τους πολεμικούς εξοπλισμούς και την πολεμική εμπλοκή και καλούν τους δύο λαούς σε κοινή πάλη.
Η ελπίδα βρίσκεται στους λιμενεργάτες της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Ιταλίας και δεκάδων άλλων χωρών της Μεσογείου, της Ευρώπης και της Ασίας, που στις 30 Οκτώβρη απεργούν με σύνθημα: «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο — Λιμάνια των λαών και της ειρήνης, όχι βάσεις των ιμπεριαλιστών».
Η ελπίδα βρίσκεται στη δράση των κομμουνιστών και άλλων τίμιων αγωνιστών συνδικαλιστών που οργανώνουν γενική απεργιακή απάντηση τον Νοέμβρη.
Η ελπίδα βρίσκεται στη μεγάλη κινητοποίηση της Τρίτης, στις 7.30 μ.μ., στο Σύνταγμα, που κηρύσσει ανεπιθύμητο το γεράκι του πολέμου, τον Ρούμπιο. Όλοι στον αγώνα!
