Ο «Ριζοσπάστης» συζητάει με τον Γιώργο Σιδέρη, πρόεδρο της Ενωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας Πειραιά (ΕΙΝΑΠ) και του Σωματείου Εργαζομένων στο «Αττικόν», ωτορινολαρυγγολόγο στο Νοσοκομείο.
- Το «Αττικόν» είναι ένα από τα νοσοκομεία όπου η κατάσταση με τα ράντζα έχει φτάσει στο απροχώρητο και οι συνθήκες εργασίας για γιατρούς και νοσηλευτές είναι εξίσου κακές. Ποια είναι ακριβώς η κατάσταση με άδειες, ρεπό, ωράρια εργασίας και υποστελέχωση;
- Το «Αττικόν» δεν είναι ένα νοσοκομείο που καταρρέει, αλλά που «αναπτύσσεται». Αυτοί που καταρρέουν είναι οι υγειονομικοί και αυτοί που δεν βρίσκουν λύση είναι οι ασθενείς. Τα 100 - 150 ράντζα κάθε τέσσερις μέρες είναι μόνιμο καθεστώς, επί όλων των κυβερνήσεων. Ασθενείς σε διαδρόμους, πολλές φορές χωρίς τις στοιχειώδεις συνθήκες αξιοπρέπειας και προφανώς ασφάλειας. Αν κάνετε τους υπολογισμούς από τότε που άρχισε αυτός ο αισχρός θεσμός θα δείτε ότι πάνω από 100.000 άνθρωποι έχουν νοσηλευτεί στον διάδρομο τα τελευταία δέκα χρόνια, σχεδόν 900 κάθε μήνα.
Στους εργαζόμενους στο «Αττικόν» οφείλονται 68.000 μέρες κανονικής άδειας και πάνω από 10.000 ρεπό. Αυτό σημαίνει υγειονομικοί εξαντλημένοι, χωρίς ανάπαυση, με συνεχείς βάρδιες, με εντατικοποίηση και με το προσωπικό να μετακινείται από Τμήμα σε Τμήμα για να καλύψει τρύπες. Λείπουν πάνω από 130 νοσηλευτές για να λειτουργήσουμε στα όρια της ασφάλειας. Το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, εκεί που χτυπά η καρδιά της εφημερίας, το 2021 αριθμούσε 41 άτομα προσωπικό και τώρα έχει 26. Αυτή είναι η κατάσταση, και είναι αποτέλεσμα των κυβερνητικών πολιτικών διαχρονικά. Κάθε φέτος και χειρότερα, που λέμε.
- Αυτή η κατάσταση αξιοποιείται σαν μοχλός για ένταση της επιχειρηματικής δράσης, με ύπαρξη ιδιωτικών ιατρείων και επί πληρωμή απογευματινών ραντεβού μέσα στα δημόσια νοσοκομεία. Με ποιον τρόπο το βλέπουμε αυτό στο «Αττικόν»;
- Τα απογευματινά - επί πληρωμή - ιατρεία στα δημόσια νοσοκομεία, που φτιάχτηκαν επί ΠΑΣΟΚ και γιγαντώθηκαν επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, απέσπασαν δεκάδες εκατομμύρια ευρώ από τους χιλιάδες ασθενείς - πελάτες που τα επισκέφτηκαν. Αν πάρουμε μόνο το παράδειγμα του «Αττικόν», με περίπου 21.500 - 24.000 απογευματινά ραντεβού ετησίως και μέση χρέωση περίπου 50 ευρώ ανά ασθενή, προκύπτει ένας τζίρος της τάξης των 1 - 1,2 εκατ. ευρώ τον χρόνο μόνο για ένα νοσοκομείο.
Τα απογευματινά - επί πληρωμή - χειρουργεία αφορούν μία ακόμα πλευρά ιδιωτικοοικονομικής και εμπορευματικής λειτουργίας των νοσοκομείων, που ούτε αυτή είναι νέα. Την είχε εξαγγείλει η ΝΔ το 2019 (τα σχέδια αναβλήθηκαν λόγω πανδημίας) αλλά είχε ήδη θεσμοθετηθεί από το 2002, επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, και παρέμεινε επί ΣΥΡΙΖΑ, που «ξέχασε» να την καταργήσει. Η κυβέρνηση λέει πως «δεν μπορείς να χειρουργηθείς έγκαιρα το πρωί, επειδή το προσωπικό είναι λιγοστό και οι αίθουσες λίγες». Αν έχεις όμως λεφτά, θα χειρουργηθείς από το ίδιο προσωπικό και στις ίδιες αίθουσες. Πρόκειται για τον παραλογισμό της πολιτικής που εμπορευματοποιεί την ανθρώπινη ανάγκη και για τον κυνισμό του «όποιος πληρώνει, προχωράει πιο γρήγορα». Στο «Αττικόν» λειτουργούν 7 χειρουργικές αίθουσες από τις 14. Αν λειτουργούσαν όλες, δεν θα υπήρχε λίστα αναμονής. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.
Και οι δύο αυτοί θεσμοί αφορούν εφαρμογή των κατευθύνσεων της ΕΕ και στοχεύουν στην ενίσχυση των δημόσιων νοσοκομείων ως αυτοχρηματοδοτούμενων επιχειρηματικών μονάδων, με δικά τους έσοδα, από την πώληση των εργασιών τους στα ασφαλιστικά ταμεία και άμεσα στους ασθενείς. Στόχος είναι να απεμπλακεί στον μεγαλύτερο βαθμό ο κρατικός προϋπολογισμός από τη χρηματοδότηση των νοσοκομείων, προκειμένου να περισσέψει κρατικό χρήμα για την παντός είδους στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων και την πολεμική οικονομία.
- Υπάρχουν άλλα παραδείγματα επιχειρηματικής λειτουργίας μέσα στο νοσοκομείο;
- Η εμπορευματοποίηση στο δημόσιο σύστημα Υγείας έχει προχωρήσει με πολλούς τρόπους από όλες τις αστικές κυβερνήσεις. Στο «Αττικόν», για παράδειγμα, υπάρχει ανάθεση κρίσιμων λειτουργιών σε εργολάβους. Η σίτιση είναι εξολοκλήρου σε ιδιωτική εταιρεία, το 60% της φύλαξης το ίδιο, όπως και ειδικότητες της Τεχνικής Υπηρεσίας αλλά και της Διοικητικής Υπηρεσίας, π.χ. λογιστήριο και πληρωμές προμηθευτών.
Η επιχειρηματική λειτουργία, βέβαια, δεν αφορά μόνο την ιδιωτικοποίηση, αλλά και την ίδια τη λειτουργία του νοσοκομείου ως επιχείρησης ΑΕ. Ισως το εμβληματικότερο παράδειγμα σε αυτό - γιατί υπάρχουν πολλά - αφορά την εφαρμογή των DRG's (Diagnosis Related Groups - Ομοιογενείς Διαγνωστικές Κατηγορίες). Τα DRG's είναι ένα σύστημα κοστολόγησης και χρηματοδότησης των νοσοκομείων, όπου κάθε νοσηλεία αντιστοιχίζεται σε μια συγκεκριμένη διαγνωστική κατηγορία με προκαθορισμένο κόστος και προκαθορισμένη μέση διάρκεια νοσηλείας. Ο ασθενής γίνεται αριθμός σε λογιστικό φύλλο και η νοσηλεία του αντιστοιχεί σε ένα προκαθορισμένο οικονομικό πακέτο. Με τα DRG's το ερώτημα δεν είναι «τι χρειάζεται ο ασθενής» αλλά γίνεται όλο και περισσότερο «πόσο κοστίζει ο ασθενής». Και αυτό είναι μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη για ένα δημόσιο σύστημα Υγείας. Υπάρχει και άλλη μια πλευρά, αν και δευτερεύουσα, αφού τα DRG's συμπληρώνονται από τον γιατρό, ο οποίος καλείται να γίνει και κάτι σαν διαχειριστής οικονομικών δεικτών. Οι ώρες που αφιερώνονται στη συμπλήρωση DRG's αφαιρούνται από τον χρόνο που θα έπρεπε να αφιερώνεται στην ιατρική πράξη. Δεν είναι τυχαίο που οι διοικήσεις των νοσοκομείων ασκούν ισχυρές πιέσεις για τη συμπλήρωση και τη βελτίωση τέτοιων οικονομικών δεικτών.
- Πρόσφατα υπήρξε καταγγελία από το Σωματείο Εργαζομένων ότι η «doValue», γνωστό «αρπακτικό» των σπιτιών του λαού, είναι χορηγός των μονάδων των καρκινοπαθών. Υπάρχουν κι άλλα τέτοια παραδείγματα; Και πού αποσκοπούν;
- Χθες διάβαζα μια δήλωσή της οικογένειας της οδού Ναϊάδων από την Πετρούπολη που επαναπέκτησε το σπίτι της μετά από πολύχρονο αγώνα. Γράφουν για την «doValue»:«Ενώ είχαμε συμφωνήσει για 25.000 ευρώ προκαταβολή, την τελευταία στιγμή μας είπαν ότι θέλουν ...35.000. Και ενώ τους δίναμε 29.000, αυτοί για 6.000 ευρώ αποφάσισαν να βγάλουν το σπίτι σε πλειστηριασμό». Αυτή λοιπόν η εταιρεία (και όλες οι παρόμοιες με αυτή), που ξεσπιτώνει για 6.000 ευρώ, είναι «ευαίσθητος χορηγός» σε μονάδες που αφορούν καρκινοπαθείς στο «Αττικόν». Πρόκειται για ξέπλυμα μέσω της λεγόμενης «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης». Χρόνια τώρα, άλλωστε, η Υγεία στον καπιταλισμό είναι εκτός από εμπόρευμα και πεδίο επιχειρηματικής προβολής και διαφήμισης επιχειρηματικών ομίλων. Ιδρυμα Νιάρχου, Ωνάση, Λάτση, Μποδοσάκη, οι «δωρητές» - «ευεργέτες» εφοπλιστές ή βιομήχανοι είναι παντού. Γι' αυτό τρέχουν τα σάλια του κ. Γεωργιάδη όπου τους συναντάει. Το πρόβλημα όμως είναι βαθύτερο. Το κράτος δεν μπορεί και δεν θέλει να καλύψει τις λαϊκές ανάγκες στην Υγεία και ανοίγει την πόρτα σε χορηγούς, ιδρύματα, εταιρείες και επιχειρηματικά συμφέροντα, που με ενίοτε «περίεργες» συμβάσεις φτιάχνουν φιλάνθρωπο προφίλ.
- Αποδεικνύεται πως «το ΕΣΥ αλλάζει», αλλά όχι μόνο καλύτερο δεν γίνεται, αντίθετα ο λαός καλείται να βάλει όλο και πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη. Τι πρέπει να γίνει;
- Το ΕΣΥ πράγματι αλλάζει, αλλά αλλάζει προς το χειρότερο για τον λαό. Γίνεται πιο ταξικό, πιο επιχειρηματικό. Ο ασθενής πληρώνει με φόρους στην κεντρική φορολογία, με ασφαλιστικές εισφορές, με απευθείας πληρωμές για τα πάντα. Αυτό πρέπει να σταματήσει, η Υγεία δεν μπορεί να βασίζεται στην ανταποδοτικότητα, πρέπει να καταργηθεί η οποιαδήποτε μορφή άμεσης ή έμμεσης πληρωμής, σε σύγκρουση με την πολιτική της εμπορευματοποίησης που όλα τα αστικά κόμματα υπηρετούν.
Δεν μπορεί να υπάρξει λύση για τους υγειονομικούς αν δεν υπάρξει ταυτόχρονη λύση για τους ασθενείς, και το αντίστροφο. Γι' αυτό, οι άμεσες - επείγουσες διεκδικήσεις για μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, άνοιγμα όλων των κλειστών κλινών, ΜΕΘ και χειρουργικών αιθουσών, αύξηση των μισθών και άλλες, πρέπει να συγκλίνουν στον κοινό αγώνα για αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας για όλους, χωρίς επιχειρηματική δράση.
